Ναργιλές και άρωμα Ανατολής στις «Πυραμίδες» της Αθήνας

0
10976

Πριν από δεκαέξι χρόνια, δύο φίλοι από την Αίγυπτο αποφάσισαν να φτιάξουν στην Αθήνα τις δικές τους «Πυραμίδες». Άνοιξαν μια αλυσίδα παραδοσιακών, αιγυπτιακού στιλ, καφενείων, φέρνοντας στην πρωτεύουσα μια γεύση Ανατολής. Η συνέχεια ήρθε με το δεύτερο κατάστημα στις Τζιτζιφιές, για να ακολουθήσει το τρίτο στο Κερατσίνι. Οι ίδιοι καλούν όλους να δοκιμάσουν αυτήν τη διαφορετική εμπειρία και, μέσα από το περιβάλλον του καταστήματος, τις γεύσεις, τα αρώματα και τις εικόνες, να νιώσουν έστω και για λίγο πως περνούν στη γη των Φαραώ. Ο ιδιοκτήτης Σαάντ Άκραμ (Saad Akram) μίλησε στο Retail and Tobacco News για την προσπάθειά του να μοιραστεί τις απολαύσεις της πατρίδας του με τον κόσμο της Αθήνας.

Πώς αποφασίσατε να ανοίξετε το πρώτο κατάστημα «Πυραμίδες» στην Αθήνα;

Ήταν πριν 16 χρόνια, το 2000, όταν ανοίξαμε στην Καλλιθέα. Σκεφτήκαμε να κάνουμε κάτι δικό μας, όπως το έχουμε στην Αίγυπτο. Να έχει κάτι παραπάνω, που δεν υπήρχε στην Ελλάδα, τον αργιλέ. Για τέσσερα-πέντε χρόνια, ο κόσμος δεν ήξερε για τον αργιλέ, και τον κοιτούσε σαν κάτι παράξενο. Σιγά σιγά, ο κόσμος τον έμαθε, και τώρα έγινε μόδα!

Ένα πράγμα που πρέπει να σας πω για τον αργιλέ είναι ότι αυτός που τον καπνίζει, σιγά σιγά, σταματάει το τσιγάρο. Μία φορά-δύο να κάνεις αργιλέ, μετά δεν χρειάζεται τσιγάρο. Οι περισσότεροι πελάτες μου δεν καπνίζουν τσιγάρο. Αυτό γιατί με τον αργιλέ δεν παίρνεις τον καπνό μέσα, αλλά τον βγάζεις κατευθείαν, και το νερό φιλτράρει από πολλές βλαβερές ουσίες. Από την άλλη πλευρά, κερδίζεις και τη γλυκιά γεύση, αφού ο καπνός έχει διάφορες γεύσεις, όπως φρούτα.

Μετά τις πρώτες «Πυραμίδες» ανοίξατε και δεύτερο και τρίτο κατάστημα, τόση επιτυχία έχει στην Ελλάδα;

Το πρώτο άνοιξε στην Καλλιθέα, αρχές του 2000, μετά το 2010 ανοίξαμε το κατάστημα στις Τζιτζιφιές και το τρίτο άνοιξε πριν από δύο χρόνια στο Κερατσίνι. Τώρα ο κόσμος έρχεται και χαλαρώνει, πίνει τον καφέ του και κάνει και αργιλέ. Είναι φτηνός: ένας καφές μαζί και ο αργιλές είναι 5 ευρώ. Υπάρχει και το «special», που ανεβάζει την τιμή στα 7 ευρώ, αλλά δεν πάει παραπάνω.

Χειμώνας:
η εποχή του ναργιλέ

«Ο περισσότερο κόσμος έρχεται τον χειμώνα, γιατί ο κόσμος μαζεύεται στη ζέστη» λέει ο Άκραμ. «Τώρα, που αρχίζουν τα κρύα, αυτούς τους μήνες, είναι η εποχή του ναργιλέ».

Κυνηγώντας τη νομιμότητα

Αυτό που ζητάει ο Άκραμ, είναι ο Δήμος, η Πολιτεία, να βοηθήσουν δημιουργώντας μια ειδική άδεια για τα καταστήματα αυτά. Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά, δεν είναι δυνατόν να ξεχωρίζουμε στο μαγαζί τους καπνίζοντες και τους μη καπνίζοντες, αφού δεν είναι όπως οι άλλες καφετέριες. Είναι ειδικό κατάστημα, όπου ο κόσμος πάει για να καπνίσει. Δεν έρχεται κόσμος που δεν καπνίζει, όποιος θέλει να αποφύγει τον καπνό δεν θα πάει σε κατάστημα με ναργιλέ. Ο ίδιος έχει απευθυνθεί στους αρμοδίους με το αίτημά του, αλλά, όπως λέει, ακόμα δεν έχει υπάρξει ανταπόκριση.

Το story…

Ο ναργιλές ήρθε στην Ελλάδα από την Ασία. Η ιστορία του αποκαλύπτεται από την ετυμολογία του ονόματός του. Η ρίζα του είναι η περσική λέξη «ναργκιούλ», που, σύμφωνα με τους γνώστες και το Ίντερνετ, είναι ένα είδος ινδικής καρύδας, την οποία χρησιμοποιούσαν εκατοντάδες χρόνια πριν, για την κατασκευή του, στη μακρινή Ινδία. Οι πλουσιότεροι, αντί για καρύδα, χρησιμοποιούσαν γυαλί, κάτι που σιγά σιγά έγινε και το «χρυσό στάνταρ» για τους κατασκευαστές.

Αν και η αρχή του ναργιλέ χάνεται στα βάθη της ασιατικής ιστορίας, είναι γνωστό ότι από την Ινδία μια πρωτόγονη μορφή του πέρασε στην τότε περσική αυτοκρατορία, για να φτάσει, πριν από 500 χρόνια, στην περιοχή της σημερινής Τουρκίας. Επί τουρκοκρατίας ήρθε στην Ελλάδα, αλλά παράλληλα διαδόθηκε και στον υπόλοιπο δυτικό κόσμο. Από τον 18ο αιώνα, υπάρχουν αναφορές για παρόμοιες συσκευές στην Ευρώπη.

Αν και πέρασε από πολλές χώρες της Ασίας, στην Τουρκία, όχι μόνο «αγκάλιασαν» αυτήν τη μορφή καπνίσματος, αλλά την εξέλιξαν στη μορφή που σήμερα μπορούμε να τη βρούμε να πωλείται σε καταστήματα ή να την παραγγείλουμε σε καφετέριες που την προσφέρουν. Σιγά σιγά, λοιπόν, μεγάλωσε το μέγεθος του ναργιλέ, τα ξύλινα εξαρτήματα έγιναν μεταλλικά, και όλοι πλέον είχαν γυαλί.

Η επόμενη μεγάλη εξέλιξη έγινε στην Αίγυπτο, και, σύμφωνα με την παράδοση τότε, ο σκέτος και ακατέργαστος καπνός, το «τουμπεκί», απέκτησε διάφορες γεύσεις, φέρνοντας επανάσταση στο κάπνισμα της εποχής. Δεν είναι τυχαίο που οι πιο συνηθισμένες μορφές που ζητούν οι καπνιστές σήμερα είναι με γεύση μήλο ή μέντα.

Στα μέσα του 17ου αιώνα, έγινε “must” για τους καφενέδες, και η προετοιμασία του γινόταν όλο και πιο περίπλοκη, στον βαθμό που ο καλός σερβιτόρος ναργιλέ ήταν περιζήτητος, όπως ένας καλός μάγειρας. Το ταξίδι του ναργιλέ συνεχίστηκε προς τον Νότο και τον αραβικό κόσμο, κερδίζοντας φίλους στο Λίβανο, τη Συρία, την Αίγυπτο και το Μαρόκο.

Αργιλές ή ναργιλές, και ο λουλάς τι είναι;

Μιλώντας με τους θαμώνες, άλλοι μας έλεγαν ότι τους αρέσει ο αργιλές, άλλοι ότι τους αρέσει ο ναργιλές και υπήρχαν και μερικοί που μας μίλησαν για τον «λουλά» τους. Για τους «αμύητους», τα διαφορετικά ονόματα μπορεί να προκαλέσουν σύγχυση, αλλά φυσικά όλοι αναφέρονταν στο ίδιο πράγμα. Όπως το εξήγησαν οι γνώστες, το σωστό όνομα έχει γίνει θέμα συζήτησης σε πολλές συναντήσεις φίλων που κάπνιζαν τον ναργιλέ τους. Αν και είναι ευρέως διαδεδομένο το όνομα «ναργιλές», το σωστό υποστηρίζεται ότι είναι το «αργιλές». Η εξήγηση που δίνεται είναι ότι λέγοντας «τον αργιλέ», με το πέρασμα των χρόνων, η προφορά των δύο λέξεων ενώθηκε, και το «ν» κόλλησε στον (ν)αργιλέ. Από την άλλη, είναι και αυτοί που υποστηρίζουν ότι αφού η ρίζα της λέξης είναι το περσικό «ναργκιούλ», η σωστή λέξη είναι ναργιλές, αφού είχε πάντα το «ν». Δεδομένου του ότι η λέξη έχει τις ρίζες της στην κεντρική Ασία και ότι ακολούθησε ταξίδι αιώνων πριν έρθει στην ελληνική αγορά, ίσως η διαφορά από τον αργιλέ στον ναργιλέ να μην είναι και τόσο μεγάλη.

Αλλά ο «λουλάς» τι είναι; Ο λουλάς δεν είναι ο ναργιλές, αλλά μόνο ένα μέρος του. Πρόκειται για την εστία στην κορυφή που δέχεται τον καπνό και τα κάρβουνα. Η λέξη είναι τουρκική, με ρίζα επίσης από τα Περσικά. Για όσους είναι ακόμη μπερδεμένοι, δεν είναι τυχαίο που η μόνη έκφραση που χρησιμοποιείται στην καθομιλουμένη με τη λέξη «λουλάς» εκφράζει μπέρδεμα ή σύγχυση. «Αρτζιμπούρτζι και λουλάς»…

Ο ναργιλές έχει πολλά ονόματα, σε διαφορετικά μέρη του κόσμου. Στην Ινδία και το Πακιστάν χρησιμοποιούνται παρόμοιες συσκευές που λέγονται «Χούκα» (hookah). Αυτός είναι και ο όρος που χρησιμοποιείται και στα αγγλικά για τον ναργιλέ. «Σίσσα» (Shisha), από την περσική λέξη για το γυαλί, είναι ένα επίσης πολύ διαδεδομένο όνομα για τον ναργιλέ, ειδικά στην Αίγυπτο, τα Αραβικά Εμιράτα και το Σουδάν. Τώρα, από εκεί και πέρα, κατά τόπους, υπάρχουν λιγότερο γνωστές ονομασίες, όπως η «Γκουντουγκούντα» στις Μαλβίδες και το «Χίτμπου» στις Φιλιππίνες.

Μας είπαν…

«Είναι καλύτερο από το τσιγάρο», «τα τσιγάρα είναι για τους βιαστικούς, ο ναργιλές για την απόλαυση» και «με τον ναργιλέ περιόρισα πολύ το κάπνισμα» είναι μερικά από όσα ακούσαμε μιλώντας με τους θαμώνες της καφετέριας «Πυραμίδες», που έχει κάνει τον ναργιλέ… «επιστήμη». Πέρα από τη σύγκριση με το τσιγάρο, που, θέλοντας και μη, ο περισσότερος κόσμος κάνει αυτόματα, το ελληνικό κοινό όλο και περισσότερο τον επιλέγει, δημιουργώντας μια νέα μόδα στην αγορά. Τα τελευταία χρόνια, οι καφετέριες με ναργιλέ έχουν πολλαπλασιαστεί, και μέσα βρίσκεις τον Γιώργο, τη Μαρία, τον Γιάννη, την ελληνική νεολαία που θέλει να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό.

Ο Γιώργος Παπαμανώλης λέει ότι προτιμά τις καφετέριες που προσφέρουν ναργιλέ, γιατί «είναι ένα χόμπι», «μια ευκαιρία να βρεθείς με τους φίλους σου, και μπορείς να περάσεις ευχάριστα την ώρα σου». Θεωρεί αυτόν τον καπνό πιο «ελαφρύ», όπως εξήγησε, «η πίσσα φιλτράρεται μέσα από το νερό». Ο ίδιος τον προτιμά, γιατί, σε αντίθεση με το τσιγάρο, «εκτός από “καπνό”, έχει και άλλες γεύσεις».

Γιώργος Δούκας

Είναι μόδα, με χιλιάδες καταστήματα σε όλη την Ελλάδα

«Τα “ναργιλατζίδικα” είναι πλέον χιλιάδες, η κουλτούρα των μεταναστών έχει επηρεάσει και την ελληνική νεολαία» τόνισε ο πρόεδρος του Συνδικάτου Επαγγελματιών Περιπτερούχων Καπνοπωλών και Ψιλικών Ειδών Νομού Αττικής, Γιώργος Δούκας.

Για τη μόδα του ναργιλέ, που κάνει την επιστροφή της στην ελληνική αγορά, εξήγησε ότι οι νέοι «καπνίζουν, απολαμβάνουν, διασκεδάζουν, και καλό θα είναι η ελληνική Πολιτεία να βάλει τάξη σε όλα αυτά τα θέματα που θεωρούμε ότι μπορεί να κερδίσει οικονομικά, και να δίνει ειδικές άδειες, καθώς στην Ελλάδα, και όλη την Ευρώπη, αυτού του είδους τα καταστήματα κερδίζουν έδαφος».

Ενώ για τις προκαταλήψεις και το «στίγμα» που συνόδευε τον ναργιλέ από την εποχή του «ρεμπέτη» ξεκαθάρισε ότι «ο ναργιλές είναι καπνός με διάφορες γεύσεις και τίποτα το πονηρό».

Αν κάποιος θέλει να δοκιμάσει για πρώτη φορά την εμπειρία του ναργιλέ, η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη και όλες οι μεγάλες πόλεις της Ελλάδας είναι γεμάτες καταστήματα, έτοιμα να σας προσφέρουν μια δοκιμή. Σημαντικό είναι ότι το προσωπικό –τουλάχιστον όπου πήγαμε εμείς– ήταν πάντα πρόθυμο να προετοιμάσει και να εξηγήσει τι είναι ο ναργιλές. Εκτός από τις «Πυραμίδες» 1, 2 και 3, υπάρχουν κι άλλα, μεγάλα και μικρά καταστήματα, που έχουν γίνει γνωστά στους φίλους του ναργιλέ. Μερικά από αυτά είναι το Al Sokareia, το Alea In Style στο Αιγάλεω, το Cairo, το El Karnak στην Καλλιθέα, η Cleopatra στην Καλλιθέα, η Hannan στο μικρολίμανο, το Rahati, η Sahara, το Άρωμα Ανατολής, ο Νείλος και τα Οινοπνεύματα.

Το πρώτο κατάστημα άνοιξε το 2000 στην Καλλιθέα, ακολουθώντας τα πρότυπα της Αιγύπτου στη… διακόσμηση του μαγαζιού.

Για τέσσερα-πέντε χρόνια, ο κόσμος δεν ήξερε τι εστί αργιλές, και τον κοιτούσε σαν κάτι παράξενο.

Μετά το 2010, ανοίξαμε το κατάστημα στις Τζιτζιφιές, και το τρίτο άνοιξε πριν από δύο χρόνια στο Κερατσίνι.

Ο περισσότερος κόσμος έρχεται τον χειμώνα, γιατί ο κόσμος μαζεύεται στη ζέστη.

Ο ναργιλές ήρθε στην Ελλάδα από την Ασία. Η ιστορία του αποκαλύπτεται από την ετυμολογία του ονόματός του.

Αφήστε το σχόλιό σας

avatar
  Εγγραφή στη ροή σχολίων  
Ενημέρωση για