Η πτώση του τζίρου στο επιχειρείν έχει αγγίξει το 60%

0
2224

«Έξι χρόνια, και περισσότερα, η μικρομεσαία επιχείρηση “ματώνει” καθημερινά. Ο κύκλος εργασιών έχει πέσει στα χαμηλότερα των επιπέδων, και οι επιχειρήσεις δεν μπορούν να σταθούν» δηλώνει ο γενικός γραμματέας του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Αθηνών, Γιάννης Ρεκλείτης, δίνοντας το στίγμα της κατάστασης στην οποία βρίσκεται το λιανεμπόριο μετά από μία εξαετία σκληρών μέτρων και τρία μνημόνια. Μιλώντας στο Retail and Tobacco News, επεσήμανε ότι πολλά από τα καταστήματα που εξακολουθούν να λειτουργούν συνεχίζουν να δίνουν τη μάχη της αγοράς, «γιατί κάποιοι θέλουν να βγουν στη σύνταξη το αμέσως επόμενο διάστημα, και προσπαθούν με κάθε τρόπο να “βαστήξουν” και να τεκμηριώσουν τα δικαιώματά τους, παίρνοντας και “τσοντάροντας” από άλλα εισοδήματα, που πιθανώς υπάρχουν ακόμα, για να στηρίζουν το μαγαζί τους. Είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα στην αγορά».

Το λιανεμπόριο στην Ελλάδα θα αντέξει μέχρι να βγούμε από το μνημόνιο το 2018 ή μας περιμένουν δυσκολότερες ημέρες;

Καταρχάς, δεν ξέρουμε αν θα είναι το 2018, μακάρι να είναι τότε, αλλά εγώ έχω «ζωηρές» επιφυλάξεις. Κι αυτό γιατί κάθε χρόνο μας λένε ότι φτάσαμε στο τέλος, ότι «βρισκόμαστε στον πάτο», αλλά η κατάσταση συνεχίζεται με τα ίδια χαρακτηριστικά της προηγούμενης χρονιάς. Κάτι ανάλογο βιώνουμε και τώρα. Είναι πάρα, μα πάρα πολύ δύσκολο για τις επιχειρήσεις, που πραγματικά «ματώνουν».

Πόσο έχει μειωθεί ο κύκλος εργασιών στα χρόνια της κρίσης;

Στις μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις, τις οποίες εμείς αντιπροσωπεύουμε, και είναι οι πελάτες μας, οι άνθρωποί μας, θεωρούμε δεδομένο ότι η πτώση του τζίρου τους έχει ξεπεράσει το 60%. Για να μην πούμε για τα κέρδη τους, τα οποία έχουν μειωθεί στο ελάχιστο. Την ίδια στιγμή που τα έξοδα παραμένουν το ίδιο υψηλά.

Τα τελευταία χρόνια, είδαμε να αυξάνονται οι φόροι, τα τέλη και οι εισφορές. Μπορεί μια επιχείρηση να αντεπεξέλθει σε ένα τόσο αφιλόξενο περιβάλλον, ειδικά τώρα, που τα έσοδά τους μειώνονται;

Το θεωρώ απολύτως αδύνατο, απίθανο. Δεν βγαίνει αυτό το πράγμα. Όταν έχουμε κάθε ημέρα μια φορομπηχτική προσπάθεια από πλευράς των κυβερνώντων, όταν βλέπουμε κάθε ημέρα τις αυξήσεις των τιμών. Τα εισοδήματα του κόσμου έχουν μειωθεί. Πώς να μπορέσει να σταθεί μια επιχείρηση και να βλέπει με μια προσδοκία το αύριο; Όχι, είναι πάρα πολύ δύσκολο.

Εκτός από το επιμελητήριο, είστε και επιχειρηματίας. Ο δικός σας χώρος πώς επιβιώνει στα μνημόνια;

Είμαι, εδώ και σαράντα χρόνια, χονδρέμπορος ζαχαρωδών προϊόντων. Το 1981, στο λεκανοπέδιο Αττικής, υπήρχαν περισσότεροι από επτακόσιοι χονδρέμποροι ζαχαρωδών προϊόντων. Σήμερα, δεν ξεπερνούν τους δεκαπέντε, κι αυτό δεν είναι υπερβολή. Εξ αυτών, αν σας πω δύο, τρεις, θα πιάσω το 80% του τζίρου. Άρα, έχουν εξαφανιστεί ο ένας μετά τον άλλο. Υπάρχουν ακόμα κάποιοι οι οποίοι τρέχουν, αλλά επειδή είναι στον Τειρεσία ή είναι πνιγμένοι στις επιταγές δεν έχουν τη δυνατότητα να ψωνίσουν, και αναγκάζονται να πάνε «παρασιτικά» σε κάποια άλλα «μαγαζάκια», για να βγάλουν ένα μεροκάματο και να πάνε μια φρατζόλα ψωμί στο σπίτι τους.

Ως άνθρωπος της αγοράς, τι ζητάτε από την κυβέρνηση για να αλλάξει η κατάσταση;

Όπως είναι σήμερα τα πράγματα, αντί η κυβέρνηση να καταφεύγει σε αυξήσεις φορολογικών συντελεστών και να κάνει έναν «πόλεμο» συλλογής εσόδων, που καλά κάνει και θέλει να συγκεντρώσει έσοδα, αλλά το τραπεζικό σύστημα είναι ανοιχτό; Πουθενά. Ποιος μπορεί να πάρει χρηματοδότηση; Ακόμη κι εμείς, της χονδρικής, μπορούμε να έχουμε πρόσβαση στο τραπεζικό σύστημα; Όχι. Πώς μπορώ να συγκριθώ εγώ με τον συνάδελφό μου από τη Γερμανία ή την Ιταλία; Είναι απολύτως αδύνατο. Άρα θα πρέπει η Πολιτεία να ρίξει την πίεση, να μειωθούν οι συντελεστές και να δοθούν κίνητρα στην αγορά να μπορέσει να «τσουλήσει». Αφού ηρεμήσει η αγορά, θα έχει τον χρόνο η Πολιτεία να μαζέψει τα έσοδά της. Αν συνεχίσει έτσι, δεν υπάρχει περίπτωση να πάρει τίποτα.

Λόγω επαγγέλματος βρίσκεστε σε άμεση συνεργασία με περίπτερα, μίνι μάρκετ και καταστήματα ψιλικών. Μια αγορά που δέχεται αφόρητες πιέσεις, από πολλές κατευθύνσεις. Πώς έχει επηρεαστεί η συνεργασία σας από την κρίση;

Σήμερα, η μικρή λιανική, επειδή τα χρήματα που έχει δεν είναι πολλά και ικανά να παραγγείλει στον χονδρέμπορό του, να πληρώσει μεγάλα ποσά και στον «τσιγαρά» του και την κάβα του και τις κάρτες κινητής τηλεφωνίας και τα εισιτήρια και τα ζαχαρώδη που του πάω εγώ, γιατί όλα αυτά είναι μετρητά. Αναγκάζεται, μόλις μαζέψει λίγα χρήματα, να πάει στο πλησιέστερο σουπερμάρκετ, το οποίο έχει γίνει στην ουσία ανταγωνιστής μας, αφού είναι σαν χονδρέμπορος και βάζουν στο καρότσι τους δύο μπισκότα, τρεις σοκολάτες, μερικά αναψυκτικά και καραμέλες, για να τις πουλήσουν. Αφού τις πουλήσουν και συγκεντρώσουν λίγα χρήματα, θα ξεκινήσει ο ίδιος κύκλος το πρωί για να προμηθευτούν τα προϊόντα.

Αυτή τη στιγμή, στον χώρο της λιανικής, στην αγορά του περιπτέρου, του ψιλικατζίδικου και του μίνι μάρκετ, εδώ και περίπου δύο χρόνια, υπάρχει μια ζωντανή καθημερινή ενημέρωση στους συναδέλφους-μέλη αυτής της κατηγορίας, από το Συνδικάτο. Το οποίο παρεμβαίνει, έχει θέσεις, έχει απόψεις, ενημερώνει. Τούτο το οφείλει, εν πολλοίς, στην παρουσία του Συνδικάτου Επαγγελματιών Περιπτερούχων Καπνοπωλών και Ψιλικών Ειδών Νομού Αττικής, το οποίο είναι πολύ κοντά με τους συναδέλφους-μέλη του και τους έχει πάντα ενημερωμένους για την επικαιρότητα.

Στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης με τους Θεσμούς θα πέσουν και δύο αιτήματα της αγοράς, το «πάγωμα» των παλαιότερων οφειλών προς τον ΟΑΕΕ και ο νέος ακατάσχετος λογαριασμός για επιχειρήσεις. Πόσο μπορούν να ωφελήσουν την αγορά;

Είναι σίγουρα προς θετική κατεύθυνση και αποτελούν πάγιες θέσεις του συνδικαλιστικού κινήματος. Επειδή, εκτός από το Επαγγελματικό Επιμελητήριο, είμαι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου και της ΓΣΕΒΕΕ και του ΟΑΕΕ, μπορώ να σας πω ότι με το «πάγωμα» των οφειλών και τα Ταμεία θα μαζέψουν λεφτά, πληρώνοντας ο καθένας τις τρέχουσες οφειλές, και ο επαγγελματίας θα αρχίσει να δουλεύει πάλι. Θέλω να πιστεύω ότι αυτό είναι μονόδρομος και δεν μπορεί να μη γίνει. Για τον ακατάσχετο λογαριασμό, θα έπρεπε να είχε γίνει εδώ και πολύ καιρό.

Στον ΟΑΕΕ, η αναλογία είναι ένας εργαζόμενος που πληρώνει εισφορές, ένας συνταξιούχος και ένας ασφαλισμένος ο οποίος δεν πληρώνει τις εισφορές του. Άρα, σήμερα, μόνο το 30% των ασφαλισμένων συνεισφέρουν στο Ταμείο, όταν, παλαιότερα, ήταν τέσσερις οι εργαζόμενοι και ένας ο συνταξιούχος. Πώς να σταθεί το Ταμείο; Αυτήν τη στιγμή, είναι 13 δισ. οι ανεξόφλητες υποχρεώσεις στον ΟΑΕΕ. Δεν υπάρχει αλλιώς λύση.

Αφήστε το σχόλιό σας

avatar
  Εγγραφή στη ροή σχολίων  
Ενημέρωση για