Νομός Μαγνησίας: Προσπάθεια αναθέρμανσης της αγοραστικής κίνησης

0
2392

Με ένα οδοιπορικό στον Νομό Μαγνησίας, το Retail and Tobacco News επιχειρεί να σκιαγραφήσει τα ουσιώδη ζητήματα που αντιμετωπίζουν οι επαγγελματίες του κλάδου στην ευρύτερη περιοχή.

Τα περίπτερα αποτελούν έναν θεσμό που γνώρισε μεγάλη ακμή από τις αρχές του 20ου αιώνα όταν πρωτοεμφανίστηκε στη χώρα μας, όπως επισημαίνει μιλώντας στο RTN η δημοτική σύμβουλος Βόλου Νατάσσα Οικονόμου, επικεφαλής της δημοτικής παράταξης «Επιλογή Ευθύνης – Πάμε Μπροστά», τονίζοντας πως «Η χαρά των παιδιών, σε προηγούμενες γενιές, με τα καραμελικά και τις σοκολάτες, ο άμεσος φοροεισπρακτικός μηχανισμός, με τον περιορισμό των πλανόδιων πωλητών καπνού, ο μοχλός διάδοσης του ελληνικού εντύπου. Θεσμός όμως που πλέον φθίνει, με τις αλλαγές της νομοθεσίας, τα τελευταία χρόνια, την κατάργηση των κλειστών επαγγελμάτων, την αύξηση της φορολογίας καπνού, το λαθρεμπόριο τσιγάρων, την αύξηση των σημείων διανομής καπνού, με τα σούπερ μάρκετ να “μπαίνουν στον χορό”. Και μαζί του φθίνει και μια τάξη βιοπαλαιστών, χτυπημένη, πέρα από τα παραπάνω, και από την οικονομική κρίση και την απώλεια της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών. Γι’ αυτό και την τελευταία τριετία είδαμε πολλά περίπτερα να εξαφανίζονται και στην περιοχή μας.

Βέβαια, η εγκατάλειψη από τους ιδιοκτήτες τους, αλλά και η αναγκαιότητα του σεβασμού της προσβασιμότητας όλων των πολιτών επιβάλλει την απομάκρυνση από τους δήμους κάποιων από αυτά, όπως έκανε και η προηγούμενη δημοτική αρχή, για περίπτερα όμως που ήταν πλέον κλειστά. Ωστόσο, σήμερα, σε αρκετές περιπτώσεις, αποφασίζεται από τον Δήμο η απομάκρυνση ενεργών περιπτέρων, χωρίς να συντρέχουν λόγοι παρεμπόδισης της κυκλοφορίας και προσβασιμότητας, όπως έχουμε επανειλημμένως επισημάνει».

Σύμφωνα με την κυρία Οικονόμου, οι περιπτεριούχοι με τα θεσμικά τους όργανα καλούνται, αφενός να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους, αφετέρου, να αναζητήσουν νέες πρακτικές λειτουργίας ως αντίδοτο στην κρίση. Από τη μια, επιβάλλεται να βρεθεί η «χρυσή τομή», ανάμεσα στο κοινωνικά ωφέλιμο και την προστασία των επαγγελματιών, καθώς δεν δικαιούνται οι δήμοι, αν δεν συντρέχουν συγκεκριμένες προϋποθέσεις και αν δεν τηρείται συγκεκριμένη διαδικασία, να προβαίνουν στη μετακίνηση των περιπτέρων. Από την άλλη, οι περιπτεριούχοι έχουν έναν πολύτιμο «σύμμαχο» στη δουλειά τους, την οικειότητα, τις προσωπικές σχέσεις, την εκτίμηση που έχουν κερδίσει ως επαγγελματίες από τους πελάτες τους. Τα περίπτερα είναι σημεία αναφοράς για την Ελλάδα, αυτό που μας κρατά καθημερινά σε επαφή με την παράδοση, που μας θυμίζει ότι η γειτονιά κι η παρέα είναι η δύναμή μας.

Βασίλης Τόπας,
ιδιοκτήτης περιπτέρου

Το περίπτερο εξελίσσεται…

«Αλλαγή χώρου μετά από 18,5 ολόκληρα χρόνια, από το 1998. Στις 22 Ιανουαρίου του 1998 πήρα το περίπτερο και 19 Σεπτεμβρίου του 2016 το άφησα. Για λόγους, όχι μόνο ότι χήρεψε το περίπτερο από θέμα βίας, αλλά και από θέμα χώρου και από τις ανάγκες που τρέχουν και τώρα και στο μέλλον, είναι άλλοι οι ρυθμοί του εμπορίου» όπως εξηγεί ο Βασίλης Τόπας, ιδιοκτήτης περιπτέρου, τονίζοντας πως «Το επάγγελμά μας το έχουν χαντακώσει και το έχουν διαλύσει. Όλο τον κλάδο εδώ και πολλά χρόνια, οπότε αναγκαζόμαστε να πάμε σε μεγαλύτερους χώρους, με περισσότερα πράγματα, ώστε να μπορέσουμε να επιβιώσουμε και να είμαστε βιώσιμοι για το μέλλον και για τις οικογένειές μας. Για να μπορέσουμε να αντεπεξέλθουμε στις υποχρεώσεις μας.

Η ζωή στο περίπτερο, όταν ξεκίνησε, ήταν πολύ καλή όσον αφορά όχι μόνο τα ωράρια που ήταν ασφυκτικά, αλλά ξεκινήσαμε με πολλά όνειρα, γιατί δουλεύαμε πάρα πολύ καλά σε όλα τα προϊόντα που είχαμε, με καλά ποσοστά, κάναμε οικογένειες».

Κάποτε το περίπτερο έδινε ζωή στις γειτονιές, όπως τονίζει ο κ. Τόπας, επισημαίνοντας πως είχαμε πάρα πολλά περίπτερα, είχαμε 650 συναδέλφους στο Ν. Μαγνησίας το 1985, που ξεκίνησε και η έναρξη του κλάδου σαν σωμάτιο, μαζί με τον Κώστα τον Γκόγια, τον συχωρεμένο τον Πρόεδρο. Σήμερα είναι πάρα πολύ λίγα τα περίπτερα, όσον αφορά τα κιόσκια, είναι μετρημένα στα δάκτυλα στον ιστό της πόλης, αφού υπάρχει μία τάση φυγής από το περίπτερο, όχι μόνο από θέμα χώρου, αλλά και από θέμα φορολόγησης και από θέμα Δήμου που είναι πλέον υπέρογκα τα τέλη των Δήμων και δεν μπορούμε να αντεπεξέλθουμε στις υποχρεώσεις προς τον Δήμο. Είναι περιορισμένοι οι πόροι, ώστε να απλώσουμε πράγματα και να κερδίσουμε περισσότερα χρήματα, οπότε αναγκαζόμαστε, όσοι μπορούμε βέβαια, γιατί το κόστος είναι μεγάλο, να πάμε σε μεγαλύτερους χώρους. Το καλό είναι ότι τα ενοίκια έχουν χαμηλώσει αυτή τη στιγμή.

Σύμφωνα με τον κ. Τόπα, επειδή, οι άδειες χάνονται όσον αφορά τους αναπήρους, θυμάτων πολέμου που είναι οι ιδιοκτήτες των περιπτέρων, επειδή έχουν φτάσει σε μεγάλη ηλικία και πεθαίνουν οι άνθρωποι. Ο νόμος του Στουρνάρα, έλεγε ότι το περίπτερο θα πρέπει να βγαίνει σε πλειστηριασμό και να δίνεται το 70% σε άλλον ανάπηρο και το 30% σε ΑΜΕΑ. Όμως οι Δήμοι δεν το εφαρμόζουν αυτό. Ίσως, επειδή τα περίπτερα είναι παλιάς κατασκευής και εμποδίζουν πεζοδρόμια, θέλουν να βγάλουν για να διευκολύνουν την διέλευση των πεζών. Είναι ένας νόμος, μία ευρωπαϊκή οδηγία, η οποία σαφώς και είναι σωστή, αλλά υπάρχουν και αδικίες που είχαμε πρόσφατα και στον Ν. Μαγνησίας, όπου ξηλώνονται επαγγελματικές στέγες, που είναι χρόνια και οι άνθρωποι δεν μπορούν να πάνε σε άλλο χώρο γιατί χάσανε την εμπορική του θέση και την οικονομική ευρωστία που είχαν εκεί. Οπότε αναγκάστηκαν και πήγαν σε μαγαζάκια και δημιούργησαν χώρους μεγαλύτερους, ώστε να μπορέσουν να συνεχίσουν την επαγγελματικής του δραστηριότητα.

Κύριε Τόπα, η αλλαγή της αγοράς, αυτός ο μετασχηματισμός της έχει κάνει τα περίπτερα κέντρα Τύπου ή είναι κάτι παραπάνω;

Είναι κάτι παραπάνω από κέντρα Τύπου, από την στιγμή που απελευθερώθηκε το επάγγελμα, από το 2012 και με την ταμειακή μηχανή που έχουμε βάλει εδώ και πάρα πολλά χρόνια, μας δίνει την δυνατότητα να πουλάμε πολλά περισσότερα προϊόντα και να παίρνουμε πολλές περισσότερες άδειες, σε στεγασμένους χώρους. Αυτό είναι καλό, καθώς μπορούμε να βάλουμε πιο πολλά πράγματα και να κερδίζουμε περισσότερα.

Τώρα τα περίπτερα στηρίζονται στο περιθώριο κέρδους από τα τσιγάρα;

Από την στιγμή που ήμασταν βιώσιμοι μόνο με την πώληση του καπνικού, των τσιγάρων και του καπνού και των τηλεφωνικών καρτών και του Αθηναϊκού Τύπου, τότε λόγω του όγκου που πουλούσαμε ήμασταν βιώσιμοι και βγάζαμε και τις υποχρεώσεις. Πληρώναμε και τα Ταμεία, δεν χρωστούσαμε πουθενά και σε κανέναν. Τη στιγμή που από το 2010, μαζί με το μνημόνιο, όλα αυτά που έφερε η κρίση, μείωσαν το ποσοστό κέρδους του περιπτερά. Το κατέβασαν στο 3% στα καπνικά και στις τηλεφωνικές κάρτες στο 2% και στον Αθηναϊκό Τύπο, στο 5% μετά από μείωση 2%, αφού δουλεύαμε με 7%.

Με την απελευθέρωση του επαγγέλματος, αν και στην αρχή είχαμε αντιδράσεις, με απεργίες, με κινήματα, με υπομνήματα στα υπουργεία, ώστε να παραμείνει κλειστό το επάγγελμα, για να παραμείνει στο υπουργείο Αμύνης και μόνο. Τώρα, ανήκει σε 3-4 υπουργεία. Προηγουμένως, άδειες μπορούσαν να πάρουν μόνο οι ανάπηροι πολέμου και Εθνικής Αντιστάσεως και οι ανάπηρη εν ειρήνης. Δηλαδή, οι αξιωματικοί που τραυματιζόντουσαν στον στρατό, οι αστυνομικοί και τα σώματα ασφαλείας που τραυματίζονταν μπορούσαν να πάρουν άδεια περιπτέρου. Τώρα, χάλασε όλη η δουλειά, μας διέλυσαν το επάγγελμα, ρίχνοντας τα ποσοστά και με του νόμους του 2012, οπότε τώρα τα πράγματα δεν ξαναγυρνάνε πίσω.

Αυτή τη στιγμή, η φορολογία του καπνού, αγγίζει να παίρνει το κράτος το 87% στα τσιγάρα και το 91% παίρνει στον στριφτό καπνό, ενώ εμείς κερδίζουμε “ψίχουλα”. Καταλαβαίνεται ότι σε ένα δίκτυο που είναι από πίσω η καπνοβιομηχανία, η αντιπροσωπία και εμείς, όλο αυτό το μικρό κομματάκι που μένει το μοιραζόμαστε διά τρία. Όμως εμείς είμαστε οι πιο αδικημένοι αυτή τη στιγμή, γιατί ενώ περνούν πάνω από το κεφάλι μας όλα για να πουλήσουμε τα τσιγάρα, φτάσαμε να κερδίζουμε το 3%. Είμαστε ο πιο αδικημένος κλάδος, γιατί παρά τις μειώσεις στα έσοδα, έχουμε να πληρώνουμε το 70% από τα κέρδη μας στο κράτος και πως μπορεί ένας επαγγελματίας να κρατήσει ένα μαγαζί; Αυτός είναι ο λόγος που πήγαμε σε άλλους χώρους.

Αυτή η φορομπηχτική πολιτική που εφαρμόζεται εδώ και πολλά χρόνια, από όλες τις κυβερνήσεις δεν έχει τέλος. Το επιχειρείν το έχουν διαλύσει, δεν το θέλουν. Τι μικρομεσαίες επιχειρήσεις θέλουν να τις αφανίσουν για να πάνε όλα σε μεγάλα μαγαζιά όπως είναι τα σουπερμάρκετ και άλλες μεγάλες αγορές που πλέον έχουν πάρει και τις άδειες να πουλάνε τα δικά μας προϊόντα και είναι σε τιμές ανταγωνιστικές. Ακόμα και τα ψιλικά που δουλεύουμε εμείς, σοκολάτες και ζαχαρώδη. Σε όλη αυτή την κατάσταση, εξαλείφθηκε και όλη η γκάμα των «αεροπειρατών». Ο «κακός» επαγγελματίας που δεν μπορούσε να σταθεί και ζούσε δουλεύοντας ανταγωνιστικά σε εμάς τους άλλους συναδέλφους. Όλη αυτή η «φάρα» έχε φύγει. Έχουν μείνει οι καλοί οι επαγγελματίες και πλέον δουλεύουμε με νέες τεχνολογίες, πολύ πιο σωστά από ότι προηγουμένως. Είναι πλέον ένας πιο σωστός τρόπος, για να κάνει την δουλειά σου πιο εύκολα, να κάνεις τις παραγγελίες σου και να δεις αν σε κλέβουν. Ακόμα και οι χονδρέμποροι, έχει τύχει να μας τα λένε αλλιώς. Ότι γίνεται έκπτωση, αλλά μετά βλέπουμε ότι έχει αλλάξει η τιμή χωρίς προειδοποίηση! Εμείς που μπορεί να μην έχουμε δει τις αλλαγές στα τιμολόγια, λόγω φόρτου εργασίας, ξαφνικά βλέπουμε ότι χάνουμε! Με το νέο σύστημα βλέπεις αν ε κλέβουν.

Μέχρι το τέλος του χρόνου, πρέπει να βάλουμε τα POS. Είναι ένας τρόπος να πληρώνεις με κάρτα, που πιστεύω ότι θα αγγίξει μεγάλο όγκο καταναλωτών. Για να μην χάσουμε μερίδιο της αγοράς, θα πρέπει να τα βάλουμε θέλοντας και μη. Αυτή τη στιγμή δεν είναι προσιτά από την άποψη των ποσοστών που ζητούν οι τράπεζες και η χρήση τους θα μας βάζει μέσα! Έχομε κάνει πολλές επαφές με τις τράπεζες, έχουμε μιλήσει με την Αθήνα και έχουμε μιλήσει με το Συνδικάτο της Αθήνας με όλα τα σωματεία. Πήραμε μία μεγάλη προσφορά από την Εθνική Τράπεζα με τρία οικονομικά πακέτα για τα οποία ενημερώνουμε τον κλάδο μας. Τι γίνεται; Με τα πακέτα αυτά, δεν θα μας παίρνει η τράπεζα καμία προμήθεια, αλλά μόνο ένα μικρό ενοίκιο κάθε μήνα το οποίο είναι εύλογο να το βγάζουμε μέσα από τα κέρδη μας και να μην χάσουμε και τους πελάτες που θέλουν να πληρώνουν με κάρτα.

Τώρα, περίπου το 20% ζητά να πληρώσει με κάρτα, είναι ένα χαμηλό ποσοστό, αλλά πιστεύω ότι θα μεγαλώσει. Μέσα από την Εθνική, είχα συνομιλία και με την Εθνική Ασφαλιστική, που δίνει κάλυψη με 100 ευρώ όλο τον χρόνο σε όλα τα μαγαζιά μας, είτε είναι κιόσκι, είτε μίνι-μάρκετ. Μας καλύπτει από φωτιά και από κλοπή, για όλο το κεφάλαιο που υπάρχει στο μαγαζί, για ένα χρόνο μόνο με 100 ευρώ. Πακέτο με τα POS, όπου για το μηχανάκι δεν θα πληρώνουμε αγορά, παρά μόνο ένα μικρό ενοίκιο το μήνα, που αγγίζει μέχρι 20 ευρώ. Πολύ σημαντική είναι η κάλυψη από κλοπή, γιατί είμαστε σε συνεχή κίνδυνο, αλλά και το ανοιχτό δάνειο που μας δίνει για να μπορέσουμε να στηρίξουμε τις επιχειρήσεις μας. Είναι μία καλή πρόταση από την Εθνική Τράπεζα, ώστε να μπορέσουμε να είμαστε συνεργάσιμοι και με τον κόσμο και με τις τράπεζες. Το δεκαχίλιαρο του δανείου είναι καλό, γιατί πρέπει να ενισχύσουμε τις επιχειρήσεις μας.

Η πτώση του Τύπου επηρέασε το περίπτερο;

Η πτώση του Τύπου, έχει αρχίσει εδώ και πολύ καιρό, από τότε που άνοιξε το ίντερνετ και μπαίνουν όλοι εκεί για να δουν εφημερίδες και περιοδικά. Κινδύνευσαν πολλά πρακτορεία να χρεοκοπήσουν, αλλά τα έσωσαν την τελευταία στιγμή, όπως το «Άργος» και η «Ευρώπη».

Το δικό σας το μαγαζί, έχει από Τύπο, μέχρι και καφέ και τυρόπιτα;

Ναι, είμαστε υγειονομικού ενδιαφέροντος μαγαζί, είναι όλες οι προδιαγραφές νόμιμες έχουν ελεγχθεί από τις αρμόδιες υπηρεσίες. Φτιάχνουμε μοντέρνα μαγαζιά με καλαίσθητους χώρους ώστε ο πελάτης να μπορεί να αισθάνεται άνετα. Στο περίπτερο, κακά τα ψέματα, ήταν πολύ στριμωχτά. Δεν μπορούσες να ελέγξεις, υπήρχε πολύ κλέψιμο απέξω και οι περισσότεροι συνάδελφοι που έχουν κιόσκια υποφέρουν από μικροκλοπές μέχρι και ληστείες μεγάλες. Στα χρόνια της κρίσης που έχουν γίνει όλα πιο δύσκολα, είμαστε σε κίνδυνο να γίνουμε στόχος κλοπών και να κινδυνέψει ακόμα και η ζωή μας. Για αυτό τα έχουμε εξοπλίσει με κάμερες και άλλα συστήματα ασφαλείας και τα ελέγχουμε όλες τις ώρες, ακόμα και από το σπίτι μας μέσω ίντερνετ. Ακόμα και αν συμβεί κάτι στραβό, θα υπάρχει γρήγορη αντιμετώπιση. Είχα πέσει και εγώ θύμα κλοπής, πριν φύγω από το περίπτερο, για δεύτερη φορά. Οι νόμοι ευνοούν τους κλέφτες και μόνο αν μαζευτούν πολλά αδικήματα σε κάποιον, τότε πάει για έξι μήνες μέσα και πέφτει στα μαλακά. Καλύτερα να ερχόταν και να μου έλεγε, ότι «ξέρεις δεν έχω να φάω» και εγώ θα του έδινα δέκα ευρώ, παρά να μου κάνει αυτή την ζημιά. Εμείς βοηθάμε όλο τον κόσμο. Πολύς κόσμος περνάει από εδώ και βοηθάμε και δίνουμε ότι έχουμε, γιατί ο κόσμος έχει ανάγκη.

Το «βερεσέ» υπάρχει ακόμα;

Προσπαθούμε να το εξαλείψουμε, γιατί έχουμε χάσει πολλά λεφτά στο παρελθόν. Υπάρχει, αλλά σε μικρό ποσοστό και αυτά είναι της γειτονιάς, που γνωριζόμαστε και ξέρουμε ο ένας τι δουλειά κάνει ο άλλος και αν μπορεί να αντεπεξέλθει κάθε μήνα.

Μέσα σε όλες τις δυσκολίες ακριβαίνει και ο καπνός…

Το ανησυχητικό είναι ότι αυξάνεται η φορολογία στον καπνό. Ήμουν στην έκθεση κάτω στην ρώτα, όπου είδαμε όλες τις καπνοβιομηχανίες και μίλησα με όλους. Και με τον Καρέλια, που είναι δικιά μας, ελληνική καπνοβιομηχανία και είναι πολύ ανήσυχοι οι άνθρωποι, σχετικά με το που θα πάει η φορολογία. Η αύξηση θα είναι από 20 μέχρι 50 λεπτά. Ήδη ήρθαν τα πρώτα πακέτα από την Philip Morris, από τον Παπαστράτο, συν 20 λεπτά. Ξεκίνησε ήδη η αύξηση στην φορολογία.

Οι πελάτες πως αντέδρασαν στην αύξηση της φορολογίας;

Οι πελάτες, ακόμα δεν έχουν αντιδράσει. Θα αντιδράσουν όταν τα δουν όλα μαζεμένα, όπως αντέδρασαν και με τις φωτογραφίες, επάνω στα πακέτα, για τον καρκίνο και τις βλαβερές ουσίες που έχει το τσιγάρο. Είναι και αυτό άσχημο, αρνητικό για την πώληση του τσιγάρου. Από την άλλη πλευρά έχουμε μία αύξηση στην πώληση του ηλεκτρονικού τσιγάρου αυτή την στιγμή. Έχουμε και ηλεκτρονικά τσιγάρα και υγρά και ανταλλακτικά προϊόντα. Η μεγάλη αύξηση είναι στο ηλεκτρονικό τσιγάρο και το «στριφτό».

Το λαθρεμπόριο μειώνεται με την βοήθεια νέων τεχνολογιών;

Βλέπουμε μία πτώση του λαθρεμπορίου αυτή την εποχή. Αν και ακόμα υπάρχει στο 30% πανελλαδικά, εμείς προσπαθούμε να το εξαλείψουμε με όλα τα μέσα που υπάρχουν. Πέρσι είχε αγγίξει μεγάλα ποσοστά, αλλά αυτή τη στιγμή έχουν στηθεί νέοι μηχανισμοί στα λιμάνια και τα σύνορα, με τα «X-Ray» και παρακολουθούν το τι μπαίνει από τις βαλκανικές χώρες. Εκεί έχουν στήσει ολόκληρα εργοστάσια που παραποιούν τους καπνούς, επικινδύνους καπνούς, μόνο και μόνο για να τον πουλήσουν φτηνά και κερδίσουν οι μαυραγορίτες.

Σκληρή η πραγματικότητα για τον επαγγελματία; Έχετε προτάσεις;

Εάν συνεχιστεί αυτή η άσχημη φορολογική κατάσταση, η αστάθεια στην αγορά και η μείωση της ρευστότητας στους καταναλωτές, τότε θα κλείσουν πολλές μικρομεσαίες επιχειρήσεις, γιατί δεν θα μπορούν να τα βγάλουν πέρα και πολύς κόσμος θα μείνει άνεργος. Το βλέπουμε καθημερινά όλο και περισσότερος κόσμος βγαίνει στην ανεργία και έχει μεγάλο αντίκτυπο και σε ψυχολογικό επίπεδο. Πρέπει να γίνει κάτι άμεσα. Εμείς, έχουμε υποβάλει πολλά υπομνήματα στο υπουργείο και για τα ασφαλιστικά Ταμεία και για τις παλιές οφειλές, γιατί ο επαγγελματίας τα βγάζει πάρα πολύ δύσκολα και πρέπει να παγώσουν οι παλιές οφειλές και στα ταμεία και την εφορία. Μετά να μας καλέσει και ανάλογα με τον τζίρο και τα κέρδη κάθε επιχείρησης να πληρώνει για να έχει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και γιατρό.

Ποια η θέση του δήμου βόλου στην απομάκρυνση των περιπτέρων;

Ο νόμος είναι σαφής. Μας εξήγησαν, ότι το πεζοδρόμιο πρέπει να έχει «αέρα» 1,5 μέτρο και 80 πόντους μπροστά, για να μπορεί να περάσει ο πεζός και τα ΑΜΕΑ. Βέβαια στο παρελθόν περνούσαν όλοι, αλλά τώρα υπάρχει μία γραμμή από κάτω να εφαρμόζονται αυτοί οι νόμοι. Αποτέλεσμα είναι να απομακρύνονται πολλά περίπτερα, να ξηλώνονται.

Παναγιώτης Μαχαιρίδης, ιδιοκτήτης περιπτέρου

Αυξανόμενες οι δυσκολίες του επαγγέλματος

Μία καθαρή εικόνα για τα προβλήματα που ταλανίζουν τον κλάδο της μικρής λιανικής δίνει Παναγιώτης Μαχαιρίδης. Ιδιοκτήτης περιπτέρου, που προσπαθεί να ανταπεξέλθει στις συνεχώς αυξανόμενες δυσκολίες του επαγγέλματος και να βγάλει ένα τίμιο μεροκάματο. Πολλές ώρες δουλειάς, λίγα έσοδα, σε μία οικονομία που περνά κρίση, ο ίδιος ανοίγει την βεντάλια τον προκλήσεων που φέρνει η αύξηση της φορολογίας, αλλά και η μείωση τους διαθέσιμου καταναλωτικού εισοδήματος, στην αγορά του Βόλου. «Το περίπτερο είναι κάθε μέρα ανοιχτό δεν κλείνει ποτέ, φεύγω αργά το βράδυ, σχεδόν 24ωρο. Το διατηρώ μόνος, μέσα σε αυτά τα δύσκολα χρόνια για μεροκάματο», τόνισε μιλώντας στο Retail and Tobacco News.

Η κατάρρευση των ποσοστών, συρρικνώνει το κέρδος του περιπτέρου

Για τα προβλήματα του κλάδου, είμαστε ανίσχυροι να αντιδράσουμε σε όλο αυτό που γίνεται. Στο μεγάλο κομμάτι του τζίρου μας που είναι τα τσιγάρα και οι κάρτες τα ποσοστά έχουν φτάσει σε απίστευτα χαμηλά επίπεδα. Κοντά στο 2% με 2,5%. Είναι μόνο λίγα προϊόντα που έχουν 4%, αλλά πριν από μερικά χρόνια, μιλούσαμε για 10 ή 12%. Σε κάθε περίπτωση ήταν πιο λογικά τα ποσοστά. Τώρα, ότι θέλουν οι εταιρίες το κάνουν, δηλαδή κάνουν και κρυφές μειώσεις στο τιμολόγιό τους. Στα τσιγάρα, ανεβάζουν την τιμή στο τιμολόγιο, αλλά εμείς πρέπει να πουλήσουμε όσο γράφει πάνω το πακέτο. Στις κάρτες εδώ και λίγο καιρό έχουν ρίξει τα ποσοστά στο 2%. Απίστευτα πράγματα, από κάρτα αξίας 10 ευρώ, σε εμάς θα μείνουν μόνο 20 λεπτά. Η νέα αύξηση στα τσιγάρα, είναι 20 λεπτά και δυστυχώς οι περισσότερες εταιρίες το ποσό αυτό το κρατάνε και δεν ξέρω τι θα το κάνουν, μπορεί να το δώσουν στο κράτος, αλλά εμείς από αυτή την αύξηση δεν πήραμε τίποτα.

Έκαναν τον περιπτερά… φοροεισπράκτορα

Ανέβασαν 20 λεπτά την χρέωση, και εμείς είμαστε απλά φοροεισπράκτορες. Κάποιες εταιρίες προς τιμήν τους, από αυτό το 20λεπτο μας έδωσαν κάτι ψηλά. Επίσης, ακούγεται ότι από την πρωτοχρονιά, θα ανέβει άλλα 30 λεπτά το πακέτο, κάτι το οποίο είναι πολύ δύσκολο για εμάς τους περιπτεράδες. Οι συνέπειες των αυξήσεων φάνηκαν αμέσως. Ο κόσμος γυρνάει στο παράνομο. Λέει, «άσε θα βρω καπνό». Αυτό σημαίνει ότι θα βρει κάπου αφορολόγητο. Σημασία έχει ότι όσο αυξάνεται η τιμή, χάνουμε λίγο-λίγο πελάτες (σ.σ. και το Δημόσιο έσοδα). Μέσα στην κρίση, έφυγαν πολύ κωδικοί, και πολλοί πελάτες που κάπνιζαν αυτές τις μάρκες, τους χάσαμε, γιατί δεν άλλαξαν όλοι μάρκα. Τέτοια είναι το «Σαντέ». Πολλοί από αυτούς τους πελάτες το γύρισαν στον παράνομο καπνό. Όσους προλάβαμε να τους γυρίσουμε τσιγάρο, τους γυρίσαμε, τους υπόλοιπους τους χάσαμε. Ακούγεται ότι όλες οι κασετίνες θα σταματήσουν, για να ρίξουν το κόστος οι εταιρίες.

Έρχονται στο περίπτερο και μου λένε «θέλεις καπνό χύμα να πουλάς;». Δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Πράγματα που πιστεύω ότι είναι πρωτοφανή και η φτώχεια φέρνει πολλά. Δυστυχώς σε επαγγέλματα όπως το δικό μας δεν περιμένουμε να έρθουν θετικές εξελίξεις. Φοβάμαι ότι κανείς από τους κυβερνώντες νυν και πρώην, δεν καταλαβαίνει ότι «η φτήνια τρώει τον παρά». Συνεχώς αυξάνουν τους φόρους. Έτσι δεν γίνεται. Δεν μπορεί με αυτόν τον τρόπο το Κράτος να μαζέψει λεφτά. Από τα ζαχαρώδη, προσπαθούμε να βγάλουμε κάτι και να σταθούμε στα πόδια μας.

«Χτύπημα» τα ποσοστά των POS

Νέο χτύπημα θα είναι τα τερματικά POS. Αν γίνει και αυτό, θα πρέπει να δίνουμε ποσοστά και στις τράπεζες, τα οποία είναι σημαντικά και πρέπει να τα υπολογίζουμε. Στα 1.000 ευρώ, τα 600 ευρώ μπορεί να είναι τσιγάρα, που ήδη έχουμε ελάχιστο ποσοστό, αν αφαιρεθεί και το ποσό που θα πάρουν οι τράπεζες, τότε είναι σαν να κάνουμε σκόντο στα τσιγάρα, σαν να βάζουμε εμείς «πλάτη» για τις καπνοβιομηχανίες. Δεν θα είναι καθόλου καλό και καταλαβαίνουμε ότι η τάση είναι να εξαφανίσουν τα περίπτερα, να τα πάρουν τα μάρκετ. Δεν υπάρχει σοβαρός έλεγχος και βλέπει αν και ο νόμος θέλει να είναι χώρια… Δεν υπάρχει συνεχείς έλεγχος. Μπορεί να γίνει μία φορά το χρόνο, αλλά όλο το υπόλοιπο διάστημα συνεχίζει και πουλάει. Άρα παίρνει δουλειά από εμάς. Κάποιοι δεν τα θέλουν τα περίπτερα.

Φυτοζωούμε, δεν νομίζω ότι για όσους από εμάς απομένουμε, υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι «κονομάνε» τα περίπτερα. Αυτά που γινόντουσαν πριν από 20 ή 30 χρόνια, τελειώσανε. Κάποιοι λένε κάνανε τότε περιουσίες, ε δεν τις προλάβαμε εμείς αυτές τις εποχές. Δόξα τον θεό ένα μεροκάματο να ζήσουμε βγαίνει και προσπαθούμε να αποφύγουμε, να μην διπλώσουν τα έξοδά μας. Το ΤΕΒΕ, η ΔΕΗ, να μην το πάθουμε. Μέχρι στιγμής τα καταφέρνουμε και τουλάχιστον προσωπικά, έχω καταφέρει να μην πλέξω με διακανονισμούς και δόσεις. Με πολύ αγώνα, είμαι εδώ από τις έξι παρά κάθε πρωί, αλλά δεν γίνεται αλλιώς.

Με την εγκληματικότητα, ευτυχώς δεν υπάρχει μεγάλο πρόβλημα εδώ. Όσες φορές χρειάστηκε να έρθουν εδώ από την Ασφάλεια, έφτασαν σε χρόνο μηδέν. Έχουμε και εμείς τα δικά μας τα μέσα, όπως οι κάμερες και κάνουμε ότι μπορούμε για να φυλαχτούμε. Εδώ στο πάρκο, είναι λίγο απόμερα, αλλά κυκλοφορεί ο κόσμος, υπάρχει κίνηση και αυτό είναι καλό. Δύο φορές που χρειάστηκε, επιλήφθηκε του θέματος η Ασφάλεια και τους βρήκαν. Δεν πάθαμε ζημιά.

Το ηλεκτρονικό τσιγάρο

Οι πελάτες μου δεν μου το ζητούν πολύ. Ήρθαν από τις εταιρείες, μου το πρότειναν, έφεραν δείγματα, αλλά πλέον δεν είναι καιρός που βάζεις κάτι και «στέκεται». Αν έχεις 200 – 300 ευρώ, καλύτερα να τα βάλεις στην άκρη, αφού δεν με πίεζαν και ο πελάτες και οι περισσότεροι συνεχίζουν να καπνίζουν τσιγάρο ή καπνό, δεν το έβαλα. Διαβάζω και τα νέα και τις μελέτες από τα μεγάλα Συνδικάτα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, αυτά που γράφει και ο κ. Δούκας στην Αθήνα, αλλά αφού δεν το ζητούν οι πελάτες δεν το έβαλα.

Δύσκολα τα μηνύματα της κρίσης, «μαζεύονται» οι εταιρείες

Όσο περνούν τα χρόνια, οι δουλειές από την περιοχή μας φεύγουν και πάνε την έδρα τους αλλού. Παράδειγμα τα ελληνικά τσιγάρα τα «GR», της ΣΕΚΑΠ από την Ξάνθη, που είχε αντιπρόσωπο εδώ, τώρα τα πήρε άνθρωπος στην Λάρισα. Η «Phillip Moris» είχε εδώ μαγαζί, αλλά τώρα είναι στη Λάρισα. Έχουν υποκαταστήματα εδώ, αλλά ένα-ένα τα πράγματα, φεύγουν. Αύριο μπορεί να φύγουν και τα υποκαταστήματα και αν λείψουν τότε θα υπάρχει πρόβλημα. Τα μηνύματα δεν είναι καλά. Μακάρι να μην γίνουν ακόμα χειρότερα…

Θανάσης Κουτσός,
Πρόεδρος Ένωσης Αναπήρων & Θυμάτων Πολέμου Μαγνησίας

Εξαφανίζονται τα περίπτερα

Αφού έμεινε ελεύθερο το καπνικό να πουλάνε στα μαγαζιά, τα περίπτερα τα εγκατέλειψαν όσοι τα νοίκιαζαν από ανάπηρους. Δεν τους συνέφερε πλέον, ακόμη και με χαμηλά ενοίκια από 100 έως 200 ευρώ το μήνα, ενώ πριν από λίγες μέρες αυξήθηκε και η τιμή στα τσιγάρα ακόμη 20 λεπτά. Όταν τα περίπτερα μένουν κενά από ενοικιαστές, ο Δήμος τα σηκώνει.

Σε δύο περιπτώσεις στα περίπτερα που ήταν στην Καρτάλη -Δημητριάδος και Ερμού – Ιωλκού, δυστυχώς δεν τα σεβάστηκαν. Ενώ επί χρόνια γίνονταν αιτήσεις για να απομακρυνθούν, εμείς λέγαμε ότι τα περίπτερα ήταν εκεί πολύ πριν γίνουν τα καταστήματα, με αποτέλεσμα να απορρίπτονται. Δεν μας ρωτάνε καθόλου τώρα. Μας έχουν μηδενίσει.

Αυτό που προτείνουμε είναι αν δεν υπάρχουν ανάπηροι ή θύματα πολέμου ή της Εθνικής Αντίστασης, τότε να δίνονται οι άδειες αυτές σε πολύτεκνες οικογένειες ή σε οικογένειες που έχουν μέλη άτομα με ειδικές ανάγκες. Να μην εξαφανίζονται τα περίπτερα.

Πλατεία αναπήρων πολέμου στη Νεάπολη

Όπως μας είπε ο κ. Κουτσός από την εποχή της δημαρχίας του Κ.Μήτρου το 2006 είχε γίνει ένα αίτημα για να δοθεί η ονομασία “Οδός Αναπήρων -Θυμάτων Πολέμου” σε ένα δρόμο στη συνοικία της Νεάπολης. Το δημοτικό συμβούλιο τότε είχε αποφασίσει να αποδώσει την πρέπουσα τιμή για τη διατήρηση της μνήμης ονομάζοντας την πλατεία που βρίσκεται στην οδό Αθηνών – Φιλ.Εταιρίας “Πλατεία Αναπήρων – Θυμάτων Πολέμου”. Μας έχει δώσει υπόσχεση η Δημοτική Αρχή ότι θα βελτιώσει την εικόνα της και θα γίνουν και εγκαίνια τα οποία δεν έγιναν ποτέ.

Για τον κουμπάρο του Κώστα Κόγια

Ο Βόλος και η Ελλάδα έχασαν έναν μεγάλο άνδρα. Έναν ευεργέτη που αγωνίστηκε πολύ για το καπνικό. Ο Κώστας Κόγιας αυτοκτόνησε γιατί δεν μπορούσε να βρει κατανόηση. Τα αιτήματα που είχε και διεκδικούσε ήταν σωστά και δίκαια. Ξεκίνησε από το Βόλο μαζί με άλλους αγωνιστές και πήγαν στην Αθήνα με τα πόδια. Δυστυχώς ούτε εκεί βρήκε ανταπόκριση. Ήταν ένας χρήσιμος άνθρωπος για την Ελλάδα. Άνδρας με ήθος και αίσθημα δικαίου. Ο Κόγιας άφησε μεγάλη ιστορία. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει. Είναι απαραίτητο να βρεθεί κάποιος να γράψει την ιστορία του Κόγια.

Κώστας Κόγιας ένας επαναστάτης

Η Λίτσα Κόγια, σύντροφος στην ζωή και σύζυγος του Κώστα, ήταν μαζί του σε όλη την δύσκολη πορεία των αγώνων. Του στάθηκε στα προβλήματα υγείας, στο περίπτερο και στα εμπόδια που συνάντησε στον δρόμο του και μιλώντας στο Retail and Tobacco News, δίνει την δική της ιστορία, όπως την έζησε δίπλα του.

Με τον Κώστα τον Κόγια γνωρίστηκα το 2000, λίγο μετά τα προβλήματα που είχε με την υγεία του, με τον καρκίνο. Όταν τον γνώρισα, τον γνώρισα πολύ φιλικά, περνούσα από το περίπτερο, μας έδεσε η φιλία. Είχαμε τα ίδια ερεθίσματα, μου άρεσε ο τρόπος που σκεπτόταν, η καλή του η καρδιά και η ψυχή. Αυτό το δέσιμο, εξελίχθηκε σε έναν ισχυρό δεσμό. Με αγάπησε και τον αγάπησα. Ο Κώστας είχε την καρδιά μικρού παιδιού και ήταν πολύ δοτικός, να δώσει την καρδιά του και την ψυχή του για όλους. Ήξερα από πριν όλους τους αγώνες που έκανε για τον κλάδο των περιπτερούχων, για την κοινωνία, για τους βιοτέχνες για όλο τον κόσμο. Ήμουν δίπλα του για να έχει εκείνος τον ελεύθερο χρόνο για να μπορεί να τρέχει. Καθόμουν στο περίπτερο και το έκανα για τον Κώστα. Όταν και ο ίδιος με ρώτησε, «αφού έχω πρόβλημα υγείας, γιατί είσαι δίπλα μου», του απάντησα, ότι τον αγαπάω και όταν αγαπάς έναν άνθρωπο είσαι δίπλα του και του στέκεσαι και στα καλά και στα δύσκολα.

Έμαθα κοντά του, τα του κλάδου, γιατί τις περισσότερες φορές, όταν έγραφε τα κείμενά του, εκείνος μιλούσε, εγώ έγραφα. Τα περνούσα στον υπολογιστή και εκείνος τα διόρθωνε και έφτιαχνε τα κείμενά του. Στα ποιήματα, του εκείνος έλεγε και έγραφα. Μπήκα και εγώ ενεργά στον κλάδο, στον αγώνα για τα περίπτερα, γιατί τον έβλεπα πόσο νοιαζόταν για αυτό. Δεν μπορούσε να δει συνάδελφο να υποφέρει. Θα έπρεπε να τρέξει. Πρώτος στην χαρά, σε γλέντια, ήταν αυτοδίδακτος στο μπουζούκι και είχε ρεμπέτικη φωνή, ήταν πολυτάλαντος. Έγγραφε βιβλία και ποιήματα, νοιαζόταν και για την οικογένεια και για όλο τον κόσμο.

Στον κλάδο αντιμετώπισε πολλά προβλήματα και τόσο πόλεμο, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Ξεκίνησαν νωρίτερα βέβαια. Όταν είδε τις δυσκολίες, πήγε και βρήκε τους προέδρους των αναπήρων, θυμάτων πολέμου, τον Θανάση Κουτσό και τον αναπήρων εθνικής αντίστασης Ηλία Μερκούρη και τους είπε, «τα προβλήματα είναι πολλά και δεν έχουμε λόγους να τσακωνόμαστε. Τα προβλήματα είναι μπροστά μας». Έτσι τους έπεισε ότι πρέπει ο αγώνας να είναι κοινός. Αυτό είχε ξεκινήσει το 2002- 2003, που έβλεπε τα προβλήματα. Τότε έγινε και μία «ιστορική συνάντηση» όπως την ονόμαζε και έδωσαν τα χέρια για κοινούς αγώνες. Είτε για κοινά υπομνήματα στην Νομαρχία, είτε για τα υπουργεία, όλοι μαζί προσπαθούσαν να λύσουν τα προβλήματα. Πάνω σε αυτό, την ώρα που έδωσαν τα χέρια, για τον κοινό αγώνα, έδωσαν και τα χέρια για να γίνουν κουμπάροι. Στον γάμο μας, 1η Απριλίου του 2004, ήταν μάρτυρες και οι δύο. Πολύ δεν το πίστεψαν τότε και νόμιζαν ότι ήταν πρωταπριλιάτικο αστείο και δεν το πίστευαν, είπαν ο Κόγιας πλάκα μας κάνει και δεν ήρθαν στον γάμο, αλλά ήταν αληθινό. Μας πάντρεψε ο Αντιδήμαρχος ο Μάκης Μπαλής. Η ζωή μου μαζί του ήταν υπέροχη και έχω πολλά καλά να θυμάμαι. Ήμουν μαζί του και στους αγώνες.

Οι αγώνες κόντρα σε ανυπέρβλητα εμπόδια

Όταν το 2010, ανέβασαν την φορολογία και άρχισε να μειώνεται το ποσοστό των περιπτεράδων, όλα τα σωμάτια από την Ελλάδα και ο Κώστας ως Πρόεδρος των περιπτερούχων Ελλάδος της ΟΠΚΕ, έστελνε τα υπομνήματα. Δεν εισακουόταν πουθενά. Αφού είδε και αποείδε ότι δεν γινόταν κάτι, αποφάσισε προς το τέλος Μαΐου, να πάει στην Λάρισα, έξω από το γραφείο του Σαχινίδη που ήταν υφυπουργός τότε. Δεν θέλαμε να πειράξουμε κανέναν, απλώς να διαμαρτυρηθούμε ειρηνικά. Με το που στήσαμε την σκηνή και καθόμαστε, μέσα σε δύο ώρες, κλείστηκε ραντεβού στο υπουργείο Οικονομικών. Κατεβαίνουν κάτω, έδωσε κάποιες υποσχέσεις ο Σαχινίδης και ο Κώστας, σε ένδειξη καλής θέλησης, λέει ότι «θα αποχωρήσω από την απεργία». Έλα όμως που την Κυριακή άρχισε να μην αισθάνεται καλά. Έλεγε ότι θα αντέξει μέχρι το βράδυ και δεν ήθελε να το βάλει κάτω. Το έβλεπα ότι ήταν έτοιμος να πέσει. Κάποιους από τους συναδέλφους της Λάρισας, του κάνω νόημα και τους λέω να ειδοποιήσουν το ασθενοφόρο. Ο Κώστας από μόνος του δεν θα το έκανε ποτέ. Πάμε στο νοσοκομείο και εκεί οι γιατροί μας είπαν «ας μην έκανε απεργία, να μην αντιμετωπίζει τέτοια…». Την ίδια μέρα είχε έρθει η Βάσω Κυριαζή και της λέω, «Βάσω μπήκαμε στο νοσοκομείο και οι γιατροί κάτι μου λένε… τελείωσε ο ορός και τον έχουν παραμελημένο». Εκείνη αμέσως πήρε τηλέφωνα μέσα στο νοσοκομείο με τον ρόλο της δημοσιογράφου. Αμέσως άλλαξε η συμπεριφορά τους. Το πότε μας δώσανε δωμάτιο, το πότε μας τακτοποίησαν και το πότε ήρθε και μας επισκέφτηκε ο ίδιος ο διευθυντής… Έμεινε κάποιες στο νοσοκομείο και μετά γυρίσαμε. Πήγαμε στην Θεσσαλονίκη στο «θεαγένειο», του χορήγησαν φαρμακευτική αγωγή και το ξεπέρασε. Τελειώνοντας αυτό, μέσα στο καλοκαίρι, είχε συνέχεια επαφές με τον Σαχινίδη, ο οποίος μας παρέπεμπε να κάνουμε το ένα και το άλλο, μέχρι που άλλαξε ο υφυπουργός και ήρθε ο Κουσελάς. Τότε είπαμε ότι ολιγωρούσε πολύ και αποφασίσαμε με τους άλλους συναδέλφους, απεργία έξω από το υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών στην Αθήνα, στο Σύνταγμα. Εκεί, η πόρτα του υπουργού άνοιξε. Σε μία συνάντηση στο γραφείο του υπουργού, είχε καλέσει τις καπνοβιομηχανίες, την άλλη Ομοσπονδία, τους περιπτεριούχους, τα σωματεία και τους χονδρέμπορους. Εκεί ήταν ο μοναδικός που τα έβαλε με τις καπνοβιομηχανίες. Μπροστά στον υπουργό, τους έλεγε ότι παίζουν άσχημο ρόλο, εις βάρος των περιπτεριούχων. Έγινε ένας μεγάλος πανικός που συνεχίστηκε και στους διαδρόμους απέξω. Ένα που μου έλεγε ο Κώστας, όταν είχε επισκεφτεί ξανά τον Κουσελά, ήταν ότι ο υφυπουργός, γύρισε και του είπε: «Κόγια προσπαθώ, όσο μπορέσω και ότι με αφήσουν να κάνω, να κάνω κάτι για τους περιπτεράδες και ξέρεις γιατί; Γιατί από όσους έχουν έρθει μέχρι τώρα, βλέπω ότι οι περισσότεροι νοιάζονται για τα δικά τους συμφέροντα. Είσαι ο μοναδικός που νοιάζεται για το καλό όλου του κλάδου και όχι για δικό σου όφελος.». Και ο Κώστας πράγματι είχε αυτή τη φιλοσοφία, λέγοντας ότι αν αγωνιστείς για το καλό του συνόλου, είναι και για το δικό σου το καλό. Γιατί για τον εαυτό του δεν έκανε τίποτα, παραμελούσε την δουλειά του, έκλεινε το περίπτερο για να τρέξει για τα συνδικαλιστικά. Έληξε η απεργία, αρχίσανε την κατρακύλα, να παλεύει μέσα στις επιτροπές της βουλής. Είχε πάρει άδεια εισόδου και όταν γινόταν κάτι έτρεχε και τα έβαζε με όλους. Κατάφερε κάποια πράγματα, αλλά η φορολογία, άρχισε από το 73% που ήταν να φτάσει στο 85%. Τι να μείνει για τον περιπτερά;

Η «ταφόπλακα» των περιπτέρων

Η «ταφόπλακα» των περιπτέρων ήρθε το 2012. Όταν ξεκίνησε να κάνει την πορεία Βόλος -Αθήνα με τα πόδια, 13 Οκτωβρίου 2012 και ξεκινήσαμε τόσα άτομα από το λιμάνι του Βόλου για να φτάσουμε σε 11 ημέρες, δεν μας βαστούσαν τα πόδια, αλλά όπως έλεγε ο Κώστας, η ψυχή και η θέληση δίνουν φτερά στα πόδια. Φτάσαμε στο Σύνταγμα 23 Οκτωβρίου μεσημέρι. Μας είχε εξασφαλίσει ο Αλέξης ο Μιχόπουλος άδεια εισόδου, να μπούμε μέσα. Ξεκινάμε, μας υποδέχονται τα ματ, με όλα τα επακόλουθα, τα καταφέραμε με χίλια ζόρια να μπούμε και όταν ήμασταν μέσα καταθέσαμε το υπόμνημα διαμαρτυρίας, που είχε συμπληρωθεί από κάθε πόλη που περάσαμε και μας δεχόταν.

Αφού καταθέσαμε, ζήτησε ο Πάνος Καμμένος, να μας δεχτεί την επόμενη ημέρα. Με το που πάμε την επόμενη ημέρα ειδοποιούν τον Κώστα, από τα άλλα σωματεία, οι συνάδελφοι ότι πρέπει να συναντηθούμε. Τι έγινε πάλι; Έσκασε «βόμβα». Κατέθεταν νομοσχέδιο στη Βουλή. Το 4093/12 που στο άρθρο 78, έρχεται η «ταφόπλακα». Θυμάμαι τα λόγια του Κώστα. Των ρώτησαν οι άλλοι συνάδελφοι, «γιατί το κάνουν αυτό τι γίνεται;», για να απαντήσει «δεν καταλαβαίνεται; Πήρα να έρθω από το Βόλο στην Αθήνα, έγινε γνωστό ξεσηκώνω κόσμο. Πρέπει να με χτυπήσουν.» και σκεφτήκανε «που πονάει ο Κόγιας; Στα περίπτερα, εδώ είμαστε». Ξαναμείναμε στην Αθήνα, γιατί με το νομοσχέδιο, έφευγε η δικαιοδοσία των περιπτέρων από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας και μεταβιβαζόταν στο υπουργείο Εσωτερικών. Αντέδρασαν και οι Ανάπηροι. Η Συνομοσπονδία αναπήρων ετοιμάστηκε να πάει στην Βουλή να καταθέσει την εισήγησή της, να αποτρέψει την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου. Μαζί και ο Κόγιας. Πήγαμε στην πορεία τους, ήμουν και εγώ μαζί. Προσπάθησε στην Βουλή, το πάλεψε αλλά δυστυχώς, δεν το κατάφερε και στις 12 Νοεμβρίου, ψηφίστηκε το πολυνομοσχέδιο, που έδωσε όλες τις αρμοδιότητες στους Δήμους και γίνεται όλο αυτό το μπάχαλο που γίνεται τώρα. Οι Δήμοι κάνουν ότι θέλουν βάση του πολυνομοσχεδίου, ξηλώνουν περίπτερα και δυστυχώς, όταν γυρίσαμε, ο Κώστας είπε εκείνη την ώρα: «Δυστυχώς ήρθε η ημερομηνία λήξης των περιπτέρων. Μας αφανίζουν.». Τα περίπτερα για τον Κώστα ήταν η ζωή του. Μέχρι που τώρα τις τελευταίες ημέρες, πριν μάθω ότι θα γκρέμιζαν ένα περίπτερο εδώ, το προηγούμενο βράδυ τον βλέπω στον ύπνο μου. Ότι γυρίζαμε στο Βόλο και έλεγε «και αυτό το γκρέμισαν και αυτό το γκρέμισαν», λες και από εκεί ψηλά βλέπει τα περίπτερα και πονάει.

Η Οκτωβριανή πορεία για την Αθήνα

Ήθελε να την ξεκινήσει Οκτώβριο, έλεγε ότι όλες οι μεγάλες επαναστάσεις ξεκίνησαν Οκτώβριο, ήταν συμβολικό. Την εμπνεύστηκε από τον Μάο, από τους ανθρακωρύχους της Ισπανίας. Ήθελε να ξεκινήσουμε 17 Οκτωβρίου, αλλά όταν υπολογίσαμε ότι θα χρειαστούν δέκα με έντεκα ημέρες για να φτάσουμε, τότε θα πέφταμε πάνω στην 28η Οκτωβρίου. Θέλαμε να φτάσουμε καθημερινή, γιατί αν ήταν γιορτή ή σαββατοκύριακο, ποιόν θα βρίσκαμε εκεί, δεν θα άξιζε τον κόπο. Η Βουλή έπρεπε να ήταν ανοιχτή. Είχε σχεδιάσει και την παραμικρή λεπτομέρεια. Είχε κανονίσει σε κάθε πόλη την διαμονή, τα χρήματα, το φαγητό. Τον ενόχλησε πάρα πολύ που τον υποδέχθηκαν τα ματ στην Βουλή. Σε κάποια βίντεο που υπάρχουν φαίνεται η αγανάκτησή του. Έλεγαν ότι δήθεν δεν περπατάμε και ότι μπαίνουμε στα αυτοκίνητα, το έλεγαν ακόμα και αυτό. Όμως εμείς περπατούσαμε στον δρόμο και όλοι όσοι περνούσαν μας έβλεπαν. Ο Κώστας έπαιρνε δύναμη όταν τα αυτοκίνητα μας κορνάρανε. Σε πολλές φωτογραφίες, φαίνεται να σηκώνει το χέρι ψηλά, που τους απαντούσε με ένα χαιρετισμό, αυτό τον εμψύχωνε. Όπως και όταν μας υποδέχονταν σε κάθε πόλη. Τον πείραξε, γιατί ήταν μία ειρηνική πορεία, που θα κατέληγε με την κατάθεση του υπομνήματος. Σε κάθε πόλη, μας έλεγαν τα προβλήματα και συμπλήρωναν το αίτημα. Είχαμε άδεια εισόδου και μας υποδέχτηκαν με τα ματ; Όταν μπήκαμε μέσα στην Βουλή, τότε Πρόεδρος ήταν ο Μεϊμαράκης, μας είπε ήταν ένα ατυχές γεγονός. Τι ατυχές γεγονός; Δεν το ήξεραν ότι θα πάμε; Απλά ήθελαν να μας σπάσουν τον τσαμπουκά. Το πείραξε αυτό πάρα πολύ, γιατί όπως είπε, «με θεωρούν εγκληματία, ενώ αγωνίζομαι για το δίκιο τον ανθρώπων».

Όσα λέει για το φίλο του, Κώστα Γκόγια

Σχετικά με τον φίλο τον Κώστα Γκόγια, που τον γνώρισα όταν ξεκίνησα το περίπτερο, τον γνώρισα μέσα από τον θείο μου, που με σύστησε. Μου είπε, με αυτόν τον άνθρωπο θα αγωνιστείς για τον κλάδο. Τότε μας κυνηγούσαν πάλι και οι Δήμοι, αλλά μας έκλεβαν από τα πρακτορεία, ένας ιδιότητες και μέσα σε μία νύχτα τον έδιωξαν από τον Βόλο. Τότε έκαναν πραγματικούς αγώνες, παρά τις διαφορές, ήταν όλοι ενωμένοι. Ο Κώστας ξεκίνησε την ένωση το 1985 και έκανε ένα διοικητικό και όλοι ακολούθησαν. Με τον Κώστα είχαμε πολύ καλή χημεία και τρέχαμε και στα καλά και στα άσχημα. Στα καλά τα χρόνια, κάναμε ετήσιους χορούς με πολύ καλούς τραγουδιστές, εκδρομές και λαϊκές βραδιές. Ο Κώστας, έπαιζε τζουρά και μπουζούκι και τραγουδούσε ήταν πολύ καλός στο βαρύ λαϊκό. Ο Κώστας Γκόγιας ήταν πολύ καλός με όλους τους ανθρώπους, ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, έδινε σε όποιον του ζητούσε ακόμα και αν δεν είχε δραχμή πάνω του, ακόμα και το παντελόνι του. Όμως έξυνε και παλιές πληγές και σε κάποιους δεν άρεσε αυτό και αν ξύνεις παλιές πληγές κάποια στιγμή θα σου επιτεθούν και ύπουλα. Είχε πολύ αγαπητό κοινό, αλλά είχε πολλούς εχθρούς, γιατί για το συμφέρον του κλάδου τα έβαζε με όλους. Μπορεί να έκανε και τρεις ημέρες να φάει, αλλά τα έδινε όλα για τον κλάδο. Είχε πολύ μεγάλες βλέψεις για τον κλάδο, ήταν πολυμήχανος, αλλά δεν τον άφησαν και πολύ τον πλήγωσαν. Πάντα ήταν περήφανος και έφυγε άδικα. Λίγοι άνθρωποι γεννιούνται έτσι, κάθε 400-500 χρόνια βγαίνει ένας τέτοιος άνθρωπος. Τώρα λίγοι τον θυμούνται, οι κοντινοί του άνθρωποι και σίγουρα η οικογένειά του. Μαζί έχουμε κάνει πολλούς αγώνες για τον κλάδο. Έχουμε κατέβει και μέχρι και απεργία πείνας έξω από το υπουργείο έχουμε κάνει . Έχουμε κάνει αγώνες για τον κλάδο γιατί βλέπαμε ότι θέλουν να μας πάρουν το ψωμί μέσα από τα χέρια μας. Ο Κώστας τα είχε δει και στις Βρυξέλλες που είχε πάει και όταν γύρισε μας τα είπε και εμάς. Αυτό που θα συμβεί στην Ελλάδα, ότι θα στηθούν με γάλα πολυκαταστήματα και θα αφανίσουν τα μικρά μαγαζιά, το είχε δει από το 2004. Με είχε συμβουλέψει αν μπορείς πούλησέ το, αλλά αν εγκλωβιστείς και έχεις δάνεια και υποχρεώσεις, δύσκολα περνάς από την μία δουλειά στην άλλη. Το τελευταίο κατόρθωμά του, ήταν να περπατήσει από τον Βόλο στην Αθήνα, σε 12-13 ημέρες. Μέσα στο κρύο και την βροχή στις 13 Οκτωβρίου, πριν από τέσσερα χρόνια, έκανε αυτό το κατόρθωμα. Είχε πείσμα, είχε πει ότι θα το κάνει, ότι θα ταράξει τα νήματα. Αλλά και να πεθάνεις, δεν ταράζονται αυτοί με τα κουστούμια και τα ψεύτικα χαμόγελα.

Νίκος Τσαούτος- bio 

Σε αναπτυξιακή
πορεία η ΕΨΑ

Η ΕΨΑ τα τελευταία χρόνια έχει διαμορφώσει νέες συνεργασίες, που αποβλέπουν στην ενδυνάμωση της παρουσίας των προϊόντων της σε σημεία λιανικής όπως τα περίπτερα, μέσω στρατηγικών εμπορικών συνεργασιών με τα κατάλληλα δίκτυα διανομής που τροφοδοτούν το συγκεκριμένο τμήμα της αγοράς.

Αναπτύσσοντας μία ανταγωνιστική εμπορική πολιτική, σημαντικά κερδοφόρα για τα σημεία πώλησης, εστιάζει κυρίως στις συσκευασίες μη επιστρεφόμενης γυάλινης φιάλης με βιδωτό πώμα καθώς και στα καινοτομικά προϊόντα λάιτ με γλυκαντικό από το φυτό στέβια στις συσκευασίες can.

Η ενδυνάμωση της παρουσίας των προϊόντων της ΕΨΑ σε σημεία όπως τα περίπτερα, εξελίσσεται σταδιακά με επιτυχία και στα μεγάλα αστικά κέντρα Αθήνας – Θεσσαλονίκης, ενώ παράλληλα η εταιρία αναπτύσσει προϊόντα και συσκευασίες που στοχεύουν στη καλύτερη κάλυψη των αναγκών καταναλωτών και επαγγελματιών, έχοντας να υποσχεθεί σημαντικά νέα στο άμεσο μέλλον.

Αφήστε το σχόλιό σας

avatar
  Εγγραφή στη ροή σχολίων  
Ενημέρωση για